
ΛΕΞ
MPASTARDOS
επιμέλεια άρθρου : Θάνος Τεγόπουλος
Aφού κόπασαν τα…αυτό δεν είναι ΛΕΞ. τα…όλα για τα φράγκα και δεν ξέρω τι άλλο. Αφού άκουσα τον δίσκο από το Σάββατο το πρωί πάνω από 15 φορές, είπα και εγώ να γράψω για τον MPASTARDO.
Ας θυμηθούμε λίγο BLOODY HAWK κάπου εδώ πριν συνεχίσουμε…
Αλλά στο ίντερνετ λένε πως το κουράσαμε
Συγγνώμη, μάγκες, έπρεπε να σας ρωτήσουμε
Ραπ κριτικοί που το παίζουν ειδικοί
Και δεν έχουν γράψει λέξη, καταλήγουν γραφικοί
Αφού θέλουνε τόσο η φωνή τους ν’ ακουστεί
Ας πάρουν ένα mic να ραπάρουνε κι αυτοί

Δύο χρόνια μετά το επικό G.T.K. , ο ΛΕΞ επέστρεψε δισκογραφικά με τον MPASTARDO.
Δέκα νέα ολοκαίνουργια τραγούδια, όλα αποκλειστικά με τη φωνή του ΛΕΞ και σε συνεργασία με τον Doof Twogee. Ο MPASTARD0S είναι ο πέμπτος προσωπικός του δίσκος και μάλλον ο πιο διαφορετικός , μουσικά από όλους τους προηγούμενους.
Δέκα ολοκαίνουργια τραγούδια λοιπόν σε έναν δίσκο που διατηρεί τη γνώριμη στιχουργική του ταυτότητα, αλλά επιλέγει να κινηθεί σε κάπως διαφορετικά μουσικά μονοπάτια.
Ο «ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΣ» είναι ένας αρκετά μουσικά πλούσιος δίσκος, με έντονο ρυθμικό στοιχείο, ενέργεια και παραγωγές που σε αρκετές στιγμές παίρνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι ο ΛΕΞ ξεφεύγει από τον γνώριμο ήχο του, δοκιμάζοντας διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις. Άλλωστε, είναι πάντα ενδιαφέρον να βλέπεις καλλιτέχνες που έχουν τη δυνατότητα να πειραματιστούν και να μην επιλέγουν απλώς την ασφαλή πλευρά μιας ήδη επιτυχημένης συνταγής.
“…Έμενα στα κάστρα και φιλούσα το spot
Ήρθα από το Φάληρο, ήρθα μέσα απ’ το block
Που τα μάθατε όλοι τα Corteiz και τα North;
Είμαι ο John Snow, είμ’ ο king from the north
Παίζαμε τα χαρτζιλίκια στην εικοσιμία
Μέσα σε καρκινογόνα από αμίαντο σχολεία
Κι από τότε έχω τον φόβο να μην πάθω λευχαιμία
Σαν έναν συμμαθητή μου που έφυγε στα δεκατρία
Μάλλον φταίνε τα ασταθή περιβάλλοντα που μεγάλωσα
Ή ότι ήτανε γιατρός ο παππούς μου σαν τον Ernesto
«Είσαι επιθετικός», μου λέει, αυτό ξανά πες το
Έχω κάτι νεύρα σαν να μπήκα στην testo…”
Στιχουργικά, ο ΛΕΞ παραμένει στα γνώριμα μονοπάτια του. Οι πόλεις, οι δρόμοι, οι παρέες και οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν τη θέση τους. Ωστόσο, έχω την αίσθηση πως αυτή τη φορά ο δίσκος είναι περισσότερο εσωστρεφής και προσωπικός, παρά κοινωνικός. Χωρίς φυσικά να απουσιάζουν οι κοινωνικές αναφορές. Όλα υπάρχουν μέσα στα τραγούδια, απλώς μοιάζει να δίνεται λίγο περισσότερο βάρος στην εσωτερική πλευρά των πραγμάτων.
Δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως, μετά την τεράστια επιτυχία του G.T.K., ο ΛΕΞ επέλεξε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Να μην επαναλάβει απλώς όσα ξέρει ότι λειτουργούν, αλλά να πειραματιστεί και να ανοίξει λίγο περισσότερο τους μουσικούς του ορίζοντες.
Όπως κάνω λοιπόν σε κάθε καινούργιο δίσκο, έτσι και εδώ, τα τρία τραγούδια που ξεχώρισα είναι τα «ΚΑVATZODROMOI», «K.F.T.N.» και «Gangster».
Καλή ακρόαση…






























