“Τη νύχτα που σε πήραν από την αγκαλιά μου, θαρρείς πως εγκαταστάθηκε για πάντα μέσα μου ο χειμώνας.
Ανάμεσα στα χέρια μου παγωνιά και ακαμψία.
Η απουσία σου σταμάτησε τη γη να ανθίζει, τη βροχή να μουσκεύει το χώμα, τον ήλιο να ρίχνει φως στις κορυφές των βουνών και στα κύματα των θαλασσών.
Τα χρώματα έμοιαζαν όλα με ένα μελαγχολικό μπλε και μου έλειπες Παύλο. Μου έλειπες ακριβώς όπως μου λείπεις και τώρα κι αύριο, στους αιώνες.
Δε θυμάμαι πότε ήταν, όταν ένιωσα πως έξω απ’ την παγωμένη μου αγκαλιά, ανθίζουν ακόμα λουλούδια.
Δε θυμάμαι πότε ήταν που είδα παιδιά στην ηλικία σου, μικρότερα και μεγαλύτερα, ανθρώπους διαφορετικών γενεών, να μου μιλάνε να με αγκαλιάζουν, δεν θυμάμαι πότε τους απάντησα για πρώτη φορά.
Αυτοί οι άνθρωποι Παύλο, γέννησαν μαζί με την ανάμνησή σου, μια φλόγα στον πάγο. Τα χέρια μου γέμισαν και πήραν μια αγάπη που δεν φαντάστηκα ότι υπάρχει, με λένε μάνα τους και νιώθουν παιδιά μου. Και είσαι εκεί το πιο κόκκινο από όλα τα λουλούδια που άνθισαν με τον αγώνα μας, σύμβολο αβάσταχτου πόνου, να μου λείπεις και να μου δίνεις δύναμη να αντέχω, να αντέχουμε.
Νικήσαμε ηττημένοι Παύλο. Παιδί μου. Κατάδικό μου παιδί. Στις αγκαλιές όλων.”
[Η Μάγδα για τον Παύλο]
* Το βίντεο είναι από την χθεσινή μεγαλειώδη συναυλία προς τιμήν του Παύλου Φύσσα στο πολυχώρο Λιπασμάτων Δραπετσώνας
