Τόσο έντονη επιθυμία να γράψω μετά απο ένα live , μου γεννιέται σπάνια.Θα σας πω μόνο οτι μέσα σε 14 μέρες πήγα 2 φόρες να παρακολουθήσω το  ”ίδιο” πρόγραμμα και τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί αυτό που έζησα χθες ήταν αρκετά διαφορετικό απο το πρώτο.Κάθησα, λοιπόν, μπροστά στον υπολογιστή να γράψω, αλλά πριν καν αρχίσω  τον έκλεισα και πήρα χαρτί και μολύβι . Ο λόγος ; Μα φυσικά μου φάνηκε πολύ άψυχο για να αποτυπώσω όλο αυτό το συναίσθημα που ένιωσα χθες το βράδυ (Σάββατο 17/11/2012) στο Ρυθμό. Το συγκεκριμένο live ήταν έκτακτο και εμβόλιμο στη φετινή τους περιοδεία.

Ο Κος Μικρούτσικος ανοίγει τη βραδιά με 2 κουβέντες για την ιστορία του Πολυτεχνείου,λέγοντας ότι το πρώτο μέρος του προγράμματος θα περιελάμβανε πολιτικά τραγούδια που γράφτηκαν στο τέλος της δεκαετίας του ’60 αλλά και στην περίοδο του Πολυτεχνείου και αμέσως μετά. Κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη Μαρία Δημητριάδη αναφέρει ότι τα τρία τελευταία αυτοσχέδια κονσέρτα τα έδωσε μαζί της,μέσα στο Πολυτεχνείο, την ευχαρίστησε για όσα του πρόσφερε και μας παρότρυνε να ακουσούμε μαζί του το κομμάτι “Η πιο όμορφη θάλασσα” απο την υπέροχη φωνή της,  αφιερώνοντάς το στη μνήμη της . Αμέσως μετά μας παρουσίασε τη Ρίτα Αντωνοπούλου αναφέροντας συν τοις άλλοις ” Η Ρίτα έχει τη δυνατότητα να είναι ακριβής, να είναι πειθαρχημένη και οποτεδήποτε χρειαστεί να είναι απογειωτική, διαθέτοντας επίσης όπως βεβαίως και άλλες σπουδαίες τραγουδίστριες μία εξαιρετική σκηνική παρουσία .” Ειλικρινά πάντως με ”έπιασα” πολλές φορές να τη θαυμάζω κατά τη διάρκεια του προγράμματος ,  απολαμβάνοντας τη φωνή της , την κίνηση αλλά και τις εκφράσεις της, καθώς το όλο σύνολο σε ”παίρνει ” απο το χέρι και σε ”μεταφέρει” στο περιβάλλον του εκάστοτε τραγουδιού. Δε σας κρύβω ότι ασυναίσθητα μέσα μου ,έγινε μία σύγκριση με άλλο live που έχω παρακολουθήσει και μάλιστα υπό τις  οδηγίες σκηνοθέτη και κατέληξα οτι η Ρίτα έχει το σκηνοθέτη ”μέσα” της .Σε κανένα σημείο δεν διέκρινα υπερβολή, αλλά ούτε φθηνή υποκριτική τέχνη.

Προσπαθώντας τώρα να ”βάλω” και τους 2 καλλιτέχνες σε λίγες γραμμές θα πω ότι απο τις μεγαλύτερες στιγμές της βραδιάς ήταν την ώρα που ακούσαμε το ”Τα κελιά ανασαίνουν” του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη. Ο μαέστρος ”παραγγέλνει” τις νότες στο συνθεσάιζερ , μας κοιτάει πάνω απο τα γυαλιά του και λίγο αργότερα η Ρίτα απαγγέλει στίχους του τραγουδιού. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα , πως ένα τραγούδι μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πολλά περισσότερα από ένα ”απλό” ανατρίχιασμα. Ένα βράδυ γεμάτο μουσικά κοσμήματα απο τον ελληνικό πολιτισμό και όχι μόνο , αφού και ο μελοποιημένος Μπέρτολ Μπρεχτ ”πέρασε” απο την παρέα μας. Βέβαια δεν ήταν ο μόνος που πέρασε ,  αφού και ο Χρήστος Θηβαίος που βρέθηκε στο ”Ρυθμό” ανέβηκε στην σκηνή και μας χάρισε 2 τραγούδια.

Τέλος για τον Θάνο Μικρούτσικο ,δε νομίζω οτι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις.Αυτό που μου πέρασε όμως απο το μυαλό, είναι πως δεν ξέρω αν τα μαθηματικά χάσανε έναν σπουδαίο καθηγητή , αλλά σίγουρα η μουσική κέρδισε έναν αναντικατάστατο εκπρόσωπο!