Ο καινούριος δίσκος των Αμερικανών prog-power metallers Kamelot ήταν εξ αρχής γεμάτος ιδιαιτερότητες και αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον εδώ και περίπου 2 χρόνια. Ύστερα από ένα καταπληκτικό σερί αριστουργηματικών δίσκων (2000 – “The Fourth Legacy”, 2001 – “Karma”, 2003 – “Epica”, 2005 – “The Black Halo”), που τους έδειχνε έτοιμους να μπουν στα μεγάλα σαλόνια της μουσικής μας, τα τελευταία χρόνια έδειχναν συνθετικά τελματωμένοι και σε πτωτική πορεία. Τα “Ghost Opera” και “Poetry For The Poisoned” που ακολούθησαν ήταν επιεικώς μέτρια και ήταν φανερό πως χρειάζονταν κάποιο ‘ηλεκτροσόκ’ προκειμένου να επανέλθουν. Τελικά αυτό συνέβη όταν μετά από σχεδόν 15 χρόνια συνεργασίας, το 2011 αποχώρησε από το σχήμα ο Roy Khan (πρώην μέλος των τεράστιων Conception), ο τραγουδιστής με την πιο ιδιαίτερη, αναγνωρίσιμη και σημαντική φωνή, κατά τη γνώμη μου, στο συγκεκριμένο μουσικό είδος., για λόγους προσωπικούς (είχε διαδοθεί τότε πως διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας).  Kαι εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη ιδιαιτερότητα αυτού του δίσκου.

Ως αντικαταστάτης του Khan επιλέχθηκε ο 30χρονος Σουηδός Tommy Karevik, μέλος των εξαιρετικών Seventh Wonder (ακούστε οπωσδήποτε τα 2 albums τους “Mercy Falls” και “The Great Escape”) και εφόσον λύθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το θέμα του τραγουδιστή, όλο το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στο πως θα ηχούν πλέον οι Kamelot. Ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης του group, Thomas Youngblood δήλωνε προ της κυκλοφορίας πως ο νέος δίσκος δεν αποτελεί μια καινούρια αρχή, αλλά μια συνέχεια στη πορεία τους και μετά από πολλές ακροάσεις του “Silverthorn” συμφωνώ εν μέρει μαζί του.

Ο δίσκος είναι για ακόμα μια φορά concept και ασχολείται θεματικά με την ιστορία της οικογένειας Silverthorn και πως ο θάνατος της μικρής κόρης της οικογένειας, της Jolee,  που πέθανε στα χέρια των δύο δίδυμων αδελφών της, επηρέασε τη ζωή τους καθώς και το μυστικό που πήρε μαζί της. Οπότε η μουσική ακολουθεί την ιστορία και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί δε μπορεί παρά να είναι ‘μαύρη’ και ‘σκοτεινή’. Σ αυτό θα συμφωνήσω ότι ο δίσκος κινείται στα ίδια ηχητικά μονοπάτια με τους προκατόχους του.

Η μεγάλη διαφορά είναι πως η έλευση του Karevik έφερε έναν ανανεωτικό αέρα στη μπάντα και μια φρεσκάδα που είχε εν πολλοίς χάσει στα 2 τελευταία album. Χωρίς να απομακρύνεται ιδιαίτερα από τα φωνητικά βήματα του προκατόχου του και να παρουσιάζει τη δική του προσωπικότητα (ίσως για να επιτευχθεί πιο ομαλά η μετάβαση), παραδίδει εξαιρετικές ερμηνείες και θέλω να πιστεύω πως στον επόμενο δίσκο θα αναδείξει όλες τις πτυχές του πλούσιου ταλέντου του. Το μόνο σημείο του δίσκου που είναι ο αυθεντικός Karevik, είναι η πανέμορφη μπαλάντα ‘Song for Jolee’, στην οποία η ερμηνεία του τσακίζει κόκαλα!

Ο δίσκος είναι σε γενικές γραμμές πάρα πολύ καλός, δε τίθεται καν θέμα σύγκρισης με τα απογοητευτικά 2 τελευταία και θα μπορούσε να είναι άνετα η συνέχεια του “The Black Halo”. Κομμάτια που να τα πεις fillers δεν υπάρχουν και αυτό είναι πολύ σημαντικό στοιχείο, ενώ αυτά που στέκονται ένα σκαλί πιο πάνω, στα δικά μου αυτιά, είναι τα ‘Sacrimony (Angel of Afterlife)’, ‘My Confession’, ‘Falling Like The Fahrenheit’, ‘Silverthorn’, το πανέμορφο ‘Song for Jolee’ και το κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το ορχηστρικό και αρκούντος μελαγχολικό ‘Prodigal Son’. Συνολικά περιέχει 12 κομμάτια εκ των οποίων τα 2 είναι ορχηστρικές εισαγωγές και η συνολική του διάρκεια είναι 56 λεπτά.

Η παραγωγή του Sascha Paeth είναι όπως πάντα στις δουλειές των Kamelot, υποδειγματική και επιτέλους ο δίσκος δεν είναι τόσο φορτωμένος ηχητικά ώστε να κουράζει, τα γυναικεία φωνητικά από τις Elize Ryd (Amaranthe) και Alissa White-Gluz (The Agonist) είναι και αυτά εύστοχα και είναι ένας επιπλέον ανανεωτικός αέρας, καθώς προσωπικά είχα βαρεθεί να ακούω την υπερεκτιμημένη Simone Simmons (Epica) σε κάθε κυκλοφορία, ενώ και το εξώφυλλο του album, που παρουσιάζει την άτυχη Jolee όπως θα ήταν αν είχε μεγαλώσει, είναι εξαιρετικό και προδιαθέτει τον επίδοξο ακροατή για το τι θα ακούσει.

Οι Kamelot με το ‘Silverthorn’ επανέρχονται στις καλές και ποιοτικές δουλειές που μας έχουν συνηθίσει και αυτό είναι ένα πολύ ευχάριστο γεγονός. Αναμένουμε πλέον την επόμενη κυκλοφορία τους για να μας αποδείξουν ότι έχουν επανέλθει για τα καλά στον σωστό δρόμο.. Προσωπικά είμαι σίγουρος!